Dertien PIWI-rassen in quarantaine in Nieuw-Zeeland, waarvan één een merkwaardige geschiedenis heeft met het land

Samenvatting

Dertien PIWI-rassen – dat is pilzwiderstandsfähige Rebsorten in het volledige Duits, wat niemand ooit gebruikt – zitten in quarantaine bij een Riversun-kwekerij in Nieuw-Zeeland. Het artikel noemt er acht: Sauvignon Nepis, Sauvignon Rytos en Sauvignac voor de witte wijnen; Pinot Kors, Pinot Iskra en Voltis voor mousserende wijnen; Souvignier Gris en Cabernet Blanc. De overige vijf worden gewoon niet vermeld. Voor een artikel dat is opgebouwd rond het getal dertien is dat een behoorlijk gat.

Souvignier Gris heeft op dit punt geen introductie meer nodig. Voltis kreeg eind 2022 goedkeuring voor gebruik in de Champagne – het eerste ziekteresistente ras dat een Franse appellation haalde, beperkt tot vijf procent en voor een proefperiode van tien jaar. Typisch Champagne, maar toch.

Het echte verhaal hier is Cabernet Blanc. Valentin Blattner ontwikkelde dit ras kennelijk tijdens zijn werk in Nieuw-Zeeland, vond er geen afnemers voor en bracht het mee terug naar Europa, waar het uiteindelijk aansloeg. Sam Doncaster – werkzaam bij Rebschule Freytag in de Pfalz en betrokken bij het benoemen van het ras – legt uit waarom het echt uitzonderlijk is: het witte gen in Cabernet Sauvignon is recessief, komt nauwelijks naar boven in kweekprogramma’s en is bijna onmogelijk te repliceren. De kweekcode VB 91-26-1 suggereert 1991 als jaar van de kruising, wat niet helemaal strookt met het Nieuw-Zeelandse verhaal uit de jaren tachtig dat ook in het artikel wordt aangehaald. Niemand maakt hier melding van. Jim White van Cloudy Bay zegt dat er vandaag de dag geen Cabernet Blanc-stokken meer in Nieuw-Zeeland zijn – hij heeft het ras alleen geproefd via Europese producenten, toen Blattner in 2024 op bezoek was. De proefaanplantingen zullen naar verwachting op vier of vijf locaties worden uitgevoerd in het voorjaar van 2027, waaronder een locatie van Cloudy Bay in Marlborough en mogelijk een in Central Otago. Eerste wijnen: op zijn vroegst 2030.

Ons commentaar

Boiling is een vakjournalist en dit leest er ook naar. Hij heeft goede bronnen, hij begrijpt wat ze hem vertellen en je kunt merken dat hij dit onderwerp echt interessant vindt in plaats van alleen maar kopij in te leveren. Het materiaal van Doncaster over de genetica van Cabernet Blanc is het soort detail dat normaal gesproken wordt geschrapt of verminkt – hier staat het centraal, en het houdt stand.

Waar het stuk tekortschiet, is in de vragen die het niet stelt. Blattner mag zijn pleidooi voor PIWI houden – „duurzaamheid en lagere productiekosten” – zonder enige tegenwerping. Niets over hoe deze rassen zouden omgaan met het appellatiesysteem van Nieuw-Zeeland als ze ooit mainstream worden. Niets over bioveiligheid, behalve het feit dat quarantaine gaande is, wat een opmerkelijke lacune is voor een land dat grensbewaking voor landbouwproducten vrijwel tot nationale sport heeft verheven. En het verhaal over de herkomst van Cabernet Blanc is charmant, maar de data kloppen niet helemaal en niemand gaat er verder op in. Toch een goed stuk. Beter dan het meeste wat er over dit gedeelte van de wijnwereld wordt geschreven. Had alleen scherper gekund.

Over de auteur

Chris Boiling kocht in 2009 een vervallen wijngaard in Slovenië, wat al veel over hem zegt. Hij studeerde wijnproductie aan Plumpton College, maakte kleine partijen wijn van obscure rassen in Slovenië, Georgië en elders, en schrijft voor Decanter, Wine-Searcher en Imbibe. Daarnaast redigeert hij Canopy, de nieuwsbrief van de International Wine Challenge. Het is een ongebruikelijk parcours en het geeft zijn schrijven een gedegen kwaliteit – hij doet niet van buitenaf verslag over wijnmaken, en dat is te merken. Zijn enthousiasme voor het marginale en het over het hoofd geziene is oprecht, wat waarschijnlijk verklaart waarom juist dit verhaal bij hem terechtkwam.

Over de uitgever

Drinks Retailing bestaat al sinds 1863, wordt uitgegeven door Agile Media en richt zich op de Britse off-trade: supermarktinkopers, groothandels en onafhankelijke slijterijen. Een solide vakblad, dat niet echt in het nieuws breekt of redactionele risico’s neemt. Dit stuk is beter dan de gemiddelde output van het blad, wat waarschijnlijk meer te maken heeft met Boiling dan met enige redactionele ambitie van bovenaf.